رباعی شماره 760 از دیوان شمس مولانا

عقل و دل من چه عیشها میداند

گر یار دمی پیش خودم بنشاند

صد جای نشیب آسیا میدانم

کز بی‌آبی کار فرو میماند

تفسیر رباعی 760 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نیاز عقل و دل به معشوق برای حیات و فعالیت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «عقل و دل من چه خوشی‌هایی را می‌داند؟ (هیچ نمی‌داند).» «اگر یار (معشوق) یک لحظه مرا (در کنار خود) بنشاند، (آنگاه خوشی واقعی را می‌دانم).» «صد جای (مختلف) آسیا را می‌دانم،» «که از بی‌آبی، کارش می‌ماند (و نمی‌تواند بچرخد).» این رباعی، بیانگر ناتوانی عقل و دل در شناخت خوشی حقیقی بدون حضور معشوق، و نشان‌دهنده‌ی وابستگی حیات و فعالیت عقل و دل به فیض و حضور معشوق، همانند آسیاب که بدون آب کار نمی‌کند.