رباعی شماره 757 از دیوان شمس مولانا

عشق تو خوشی چو قصد خونریز کند

جان از قفس قالب من خیز کند

کافر باشد که با لب چون شکرت

امکان گنه یابد و پرهیز کید

تفسیر رباعی 757 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لذت بردن از فنا در عشق و بی‌اختیاری در برابر معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «عشق تو (حتی) با خوشی، قصد خونریزی (فنا) کند،» «(و) جان از قفس قالب من برمی‌خیزد (و رها می‌شود).» «کافر باشد کسی که با لب چون شکر تو،» «امکان گناه بیابد و پرهیز کند! (یعنی در برابر تو، گناه نکردن محال است).» این رباعی، بیانگر این که در عشق، حتی فنا نیز لذت‌بخش است و جان از قفس تن رها می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی بی‌اختیاری عاشق در برابر جمال و لطف معشوق که پرهیز از او محال به نظر می‌رسد.