عارف چو گل و جز گل خندان نبود
تلخی نکند عادت قند آن نبود
مصباح زجاجه است جان عارف
پس شیشه بود زجاجه سندان نبود
این رباعی به اوصاف عارف حقیقی و لطافت جان او میپردازد. مولانا میفرماید: «عارف (حقیقی) مانند گل است و جز گل خندان (شاد و شاداب) نیست،» «(و) عادت شکر (قند) تلخی کردن نیست.» «جان عارف، چراغی (مصباح) است که در شیشه (زجاجه) قرار دارد،» «پس زجاجه (شیشه) بود، سندان (سخت و محکم) نبود (جان عارف لطیف است).» این رباعی، بیانگر شادابی و لطافت عارف حقیقی که همواره در حال انبساط و شادمانی است، و نشاندهندهی نرمی و شفافیت جان او که وسیلهای برای نمایش نور الهی است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی