رباعی شماره 742 از دیوان شمس مولانا

صبح است و صبا مشک فشان می‌گذرد

دریاب که از کوی فلان می‌گذرد

برخیز چه خسبی که جهان می‌گذرد

بوئی بستان که کاروان می‌گذرد

تفسیر رباعی 742 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دعوت به بیداری و بهره‌مندی از فرصت عمر می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «صبح است و نسیم صبحگاهی عطرآگین می‌گذرد،» «دریاب که از کوی فلان (محبوب) می‌گذرد (و بوی او را می‌آورد).» «برخیز! چرا خوابیده‌ای؟ که جهان (و عمر) می‌گذرد،» «بویی از آن (کاروان حق) بستان که کاروان (عمر یا فیض الهی) در حال گذر است.» این رباعی، بیانگر لزوم بیداری و هوشیاری در برابر فرصت‌های معنوی که مانند نسیم زودگذرند، و نشان‌دهنده‌ی اهمیت بهره‌مندی از لحظات عمر و فیض الهی قبل از آنکه فرصت از دست برود.