رباعی شماره 732 از دیوان شمس مولانا

شادی زمانه با غمم برنامد

جز از غم دوست مرهمم برنامد

گفتم که به بینمش چه دمها دهمش

چون راست بدیدمش دمم برنامد

تفسیر رباعی 732 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ناچیز بودن شادی‌های دنیا در برابر غم عشق و بی‌زبانی در محضر معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «شادی دنیا با غم من همراه نشد (و مرا آرام نکرد)،» «جز غم دوست (معشوق)، مرهمی برایم نماند (و مرا آرام نکرد).» «با خود گفتم که چون او را ببینم، چه سخنانی به او بگویم؟» «چون او را به راستی دیدم، سخنی برایم نماند (از حیرت و عظمت او).» این رباعی، بیانگر برتری غم عشق بر هر شادی دنیوی و نشان‌دهنده‌ی حالت حیرت و سکوت عاشق در محضر معشوق که از شدت عظمت او، توان سخن گفتن را از دست می‌دهد.