رباعی شماره 731 از دیوان شمس مولانا

شادم که غم تو در دل من گنجد

زیرا که غمت بجای روشن گنجد

آن غم که نگنجد در افلاک و زمین

اندر دل چون چشمهٔ سوزن گنجد

تفسیر رباعی 731 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عظمت غم عشق و توانایی دل عاشق در جای دادن آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «شادم که غم تو در دل من می‌گنجد،» «زیرا که غمت در جای روشن (و خاص) می‌گنجد (نه در هر دلی).» «آن غمی که در افلاک و زمین نمی‌گنجد،» «در دل (کوچک و تنگ) مانند سوراخ سوزن می‌گنجد.» این رباعی، بیانگر این که غم عشق معشوق آنقدر بزرگ و بی‌کران است که در تمام هستی نمی‌گنجد، اما در دل عاشق جای می‌گیرد، و نشان‌دهنده‌ی ارزش و وسعت دل عاشق که توانایی پذیرش چنین غمی را دارد.