رباعی شماره 729 از دیوان شمس مولانا

شاد آنکه ز دور ما یار ما بنماید

چون بچهٔ خرد آستین برخاید

چون دید مرا کنار را بگشاید

چون باز جهد مرغ دلم برباید

تفسیر رباعی 729 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شادی عاشق از ظهور و استقبال معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «شاد باد کسی که یارش (معشوقش) از دور به او ظاهر شود،» «مانند بچه‌ی کوچک (که از شوق) آستینش را می‌جود (اظهار شادی می‌کند).» «چون مرا دید، آغوش خود را باز می‌کند،» «چون پرنده‌ی (شوق) من پرواز کند، دل مرا می‌رباید (و به سوی خود می‌کشد).» این رباعی، بیانگر شادی و وجد عاشق از دیدار و لطف معشوق، و نشان‌دهنده‌ی استقبال گرم معشوق از عاشق که او را به سوی خود می‌کشاند.