رباعی شماره 716 از دیوان شمس مولانا

ز اول که مرا عشق نگارم بربود

همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود

اکنون کم شد ناله عشقم بفزود

آتش چو هوا گرفت کم گردد دود

تفسیر رباعی 716 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تغییر حالت عاشق از ناله به خاموشی با افزایش عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از همان ابتدا که عشق نگارم (معشوقم) مرا ربود،» «همسایه‌ی من از ناله‌ی من به خواب نرفت (از شدت ناله من، او نیز بی‌خواب شد).» «اکنون ناله کم شد و عشقم افزون گشت،» «(زیرا) آتش چون هوا گرفت (شعله‌ور شد)، دود کم می‌شود (ناله، دود آتش خام عشق است).» این رباعی، بیانگر سیر تکاملی عاشق از مرحله‌ی ناله و بی‌قراری (نشانه‌ی عشق خام) به مرحله‌ی خاموشی و آرامش باطنی (نشانه‌ی عشق پخته و شعله‌ور) که در آن، دیگر نیازی به اظهار ظاهری رنج نیست.