رباعی شماره 707 از دیوان شمس مولانا

روزیکه بود دلت ز جان پر از درد

شکرانه هزاران جان فدا باید کرد

کاندر ره عشق و عاشقی ای سره مرد

بیشکر قفای نیکوان نتوان کرد

تفسیر رباعی 707 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ارزش درد عشق و لزوم شکرگزاری برای آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «روزی که دلت از جان، پر از درد (عشق) باشد،» «هزاران جان را باید شکرانه فدا کرد (از این درد باید سپاسگزاری کرد).» «زیرا در راه عشق و عاشقی ای مرد نیکوکار (سره مرد)،» «بدون شکرگزاری، (ضربه‌های) نیکوان (معشوق) را نمی‌توان تحمل کرد (و از آن بهره برد).» این رباعی، بیانگر ارزش والای درد و رنج عشق الهی که باید برای آن شکرگزاری کرد، و نشان‌دهنده‌ی این که سپاسگزاری، شرط پذیرش و بهره‌مندی از بلاهای معشوق است.