رو دیده بدوز تا دلت دیده شود
زاندیده جهان دگرت دیده شود
گر تو ز پسند خویش بیرون آئی
کارت همه سر بسر پسندیده شود
این رباعی به لزوم رهایی از نگاه ظاهری و خودبینی برای رسیدن به شهود باطنی میپردازد. مولانا میفرماید: «برو (و) دیدهی (ظاهری) خود را ببند، تا دلت (چشم باطنت) بینا شود،» «و از آن دیدهی (باطنی)، جهانی دیگر برایت دیده شود.» «اگر تو از پسند خود (هوا و هوس خود) بیرون آیی،» «تمام کارهایت، سراسر پسندیده (مورد رضایت حق) خواهد شد.» این رباعی، بیانگر این که برای رسیدن به حقایق باطنی و عالم معنا، باید از نگاه ظاهری و تعلقات نفسانی رها شد، و نشاندهندهی این که با رهایی از خودخواهی، تمام اعمال انسان مقبول حق خواهد بود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی