رباعی شماره 703 از دیوان شمس مولانا

رو دیده بدوز تا دلت دیده شود

زاندیده جهان دگرت دیده شود

گر تو ز پسند خویش بیرون آئی

کارت همه سر بسر پسندیده شود

تفسیر رباعی 703 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم رهایی از نگاه ظاهری و خودبینی برای رسیدن به شهود باطنی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «برو (و) دیده‌ی (ظاهری) خود را ببند، تا دلت (چشم باطنت) بینا شود،» «و از آن دیده‌ی (باطنی)، جهانی دیگر برایت دیده شود.» «اگر تو از پسند خود (هوا و هوس خود) بیرون آیی،» «تمام کارهایت، سراسر پسندیده (مورد رضایت حق) خواهد شد.» این رباعی، بیانگر این که برای رسیدن به حقایق باطنی و عالم معنا، باید از نگاه ظاهری و تعلقات نفسانی رها شد، و نشان‌دهنده‌ی این که با رهایی از خودخواهی، تمام اعمال انسان مقبول حق خواهد بود.