رباعی شماره 699 از دیوان شمس مولانا

دیدم رخت از غم سر موئیم نماند

جز بندگی روی تو روئیم نماند

با دل گفتم که آرزوئی در خواه

دل گفت که هیچ آرزوئیم نماند

تفسیر رباعی 699 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای عاشق در معشوق و بی‌نیازی از آرزوهای دیگر می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «روی تو را دیدم، (و از شدت غم و عشق) سرِ مویی (حتی اندکی) از من نماند،» «جز بندگی روی تو، روی دیگری برایم نماند (هیچ هدف دیگری ندارم).» «با دل گفتم که “آرزویی بخواه”،» «دل گفت که “هیچ آرزویی برایم نمانده است (جز تو).”» این رباعی، بیانگر نهایت فنای عاشق در معشوق و محو شدن تمام آرزوها جز معشوق، و نشان‌دهنده‌ی بی‌نیازی دل از هر خواسته و آرزویی هنگامی که به معشوق رسیده است.