دلدار ابد گرد دلم میگردد
گرد دل و جان خجلم میگردد
زین گل چو درخت سر برآرم خندان
کاب حیوان گرد گلم میگردد
این رباعی به حضور دائمی معشوق ابدی در کنار عاشق و رشد معنوی او میپردازد. مولانا میفرماید: «دلدار ابدی (حق تعالی) پیوسته گرد دل من میگردد (مرا احاطه کرده است)،» «(او) گرد دل و جان شرمسار من میگردد (با این حال به من لطف میکند).» «از این گل (فنای نفس)، چون درخت، خندان سر برمیآورم (رشد میکنم و شاد میشوم)،» «که آب حیات (عشق الهی) گرد گِل من (وجود مادی من) میگردد (و به من حیات میبخشد).» این رباعی، بیانگر لطف و عنایت دائمی معشوق ابدی به عاشق، و نشاندهندهی رشد و شادمانی معنوی عاشق از فنای نفس و بهرهمندی از آب حیات عشق الهی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی