رباعی شماره 686 از دیوان شمس مولانا

دل داد مرا که دلستان را بزدم

آن را که نواختم همان را بزدم

جانیکه بر آن زنده‌ام و خندانم

دیوانه شدم چنانکه جان را بزدم

تفسیر رباعی 686 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای عاشق در راه معشوق و از خود بی‌خود شدن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل مرا داد (اجازه داد) که دل‌ستان (معشوق) را بزنم (یعنی خود را فدای او کنم)،» «آن را که (خود) نواختم (عزیز داشتم)، همان را زدم (و از بین بردم).» «جانی که بر آن زنده‌ام و خندانم،» «دیوانه شدم چنانکه (خود) جان را زدم (و از خود بی‌خود شدم).» این رباعی، بیانگر نهایت فداکاری عاشق در راه معشوق که حتی هستی خود را نیز فدا می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی از خود بی‌خود شدن و جنون عاشقانه که در آن، جان خود را نیز از کف می‌دهد.