در نفی تو عقل را امان نتوان دید
جز در ره اثبات تو جان نتوان داد
با اینکه ز تو هیچ مکان خالی نیست
در هیچ مکان ترا نشان نتوان داد
این رباعی به ناتوانی عقل در نفی حق و لزوم فنا برای اثبات او میپردازد. مولانا میفرماید: «در انکار تو، عقل را امانی (آرامشی) نمیتوان دید (زیرا عقل در نفی تو به سرگشتگی میرسد)،» «جز در راه اثبات تو (با فنای خود)، جان نمیتوان داد (و به حقیقت رسید).» «با اینکه هیچ مکانی از تو خالی نیست،» «در هیچ مکانی (به طور محدود) نشان تو را نمیتوان داد (زیرا تو در همه جا و فراتر از مکان هستی).» این رباعی، بیانگر عجز عقل در برابر حقیقت مطلق و لزوم فنای نفس برای رسیدن به او، و نشاندهندهی فراگیر بودن و بیمکانی حق تعالی که در عین حضور در همه جا، محدود به هیچ مکانی نیست.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی