رباعی شماره 675 از دیوان شمس مولانا

ای دل، اثر صبح، گه شام که دید

یک عاشق صادق نکونام که دید

فریاد همی زنی که من سوخته‌ام

فریاد مکن، سوختهٔ خام که دید

تفسیر رباعی 675 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حقیقت عشق و خودنمایی نکردن عاشق واقعی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای دل، اثر صبح (درخشش و آشکار شدن) را در هنگام شب (پنهانی) چه کسی دید؟ (یعنی حقیقت عشق در پنهانی است).» «یک عاشق صادق و نیک‌نام (که به نام و شهرت خود اهمیت دهد) چه کسی دید؟ (عاشق واقعی شهرت‌طلب نیست).» «(تو) پیوسته فریاد می‌زنی که “من سوخته‌ام”،» «فریاد مکن، سوخته‌ی خام (که هنوز نپخته است) چه کسی دید؟ (کسی که واقعاً سوخته باشد، فریاد نمی‌زند).» این رباعی، بیانگر پنهان بودن حقیقت عشق و عدم خودنمایی عاشق واقعی، و نشان‌دهنده‌ی این که فریاد و خودنمایی، نشانه‌ی پختگی و سوختگی کامل در عشق نیست.