رباعی شماره 670 از دیوان شمس مولانا

در لشکر عشق چونکه خونریز کنند

شمشیر ز پاره‌های ما تیز کنند

من غرقهٔ آن سینهٔ دریا صفتم

یاران مرا بگو که پرهیز کنند

تفسیر رباعی 670 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فداکاری و فنا در لشکر عشق و غرق شدن در معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «در لشکر عشق، هنگامی که (عاشقان) خونریزی (جان‌فشانی) می‌کنند،» «شمشیر (عشق) از پاره‌های ما (تن ما) تیز می‌شود (یعنی جان‌فشانی ما، قدرت عشق را بیشتر می‌کند).» «من غرقه‌ی آن سینه‌ی دریاصفت (بی‌کران معشوق) هستم،» «ای یاران، به من بگویید که (از عشق) پرهیز کنند (زیرا عشق بسیار خطرناک و فراگیر است).» این رباعی، بیانگر نهایت فداکاری و جان‌فشانی عاشق در راه عشق که حتی فنای او، به نیروی عشق می‌افزاید، و نشان‌دهنده‌ی غرق شدن کامل عاشق در ذات معشوق تا جایی که به دیگران هشدار می‌دهد از این عشق دوری کنند (از شدت و عظمت آن).