رباعی شماره 655 از دیوان شمس مولانا

درد و زخم ار زلف تو در چنگ آید

از حال بهشتیان مرا ننگ آید

گوئیکه به صحرای بهشتم ببرند

صحرای بهشت بر دلم تنگ آید

تفسیر رباعی 655 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لذت عاشق از درد عشق معشوق و بی‌میلی به بهشت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اگر درد و زخم (از) زلف تو (ای معشوق) به دست آید (به من برسد)،» «از حال بهشتیان (که در آرامش‌اند)، مرا شرم (و ننگ) آید (چون من درد عشق تو را ترجیح می‌دهم).» سپس به بی‌علاقگی به بهشت بدون معشوق اشاره می‌کند: «می‌گویی که “مرا به صحرای بهشت ببرند”،» «(اما) صحرای بهشت بر دل من تنگ آید (و برایم جذاب نیست، چون تو در آنجا نیستی).» این رباعی، بیانگر ترجیح درد و رنج عشق بر لذت‌های دنیوی و اخروی و نشان‌دهنده‌ی این حقیقت که برای عاشق، هیچ جایی بدون حضور معشوق دلپذیر نیست.