دانی صوفی بهر چه بسیار خورد
زیرا که بایام یکی بار خورد
بگذار که تا این گل و گلزار خورد
تا چند چو اشتران ز غم خار خورد
این رباعی به قناعت و زهد صوفی و پرهیز از رنج میپردازد. مولانا میفرماید: «میدانی صوفی برای چه بسیار (غذا) میخورد؟» «زیرا (به دلیل زهدش) در روزها فقط یک بار میخورد (پس همان یک بار را زیاد میخورد).» سپس به دعوت به لذت بردن از زیباییها و رهایی از غم اشاره میکند: «بگذار که تا این گل و گلزار را بخورد (از لذایذ مشروع زندگی بهره ببرد)،» «تا کی مانند شتران از غم خار بخورد؟ (و در رنج و سختی بماند).» این رباعی، بیانگر نوعی رویکرد به زهد که افراط در آن را نکوهش میکند و دعوت به اعتدال در بهرهمندی از نعمتهای الهی و پرهیز از تحمل رنج بیهوده.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی