رباعی شماره 649 از دیوان شمس مولانا

دانی صوفی بهر چه بسیار خورد

زیرا که بایام یکی بار خورد

بگذار که تا این گل و گلزار خورد

تا چند چو اشتران ز غم خار خورد

تفسیر رباعی 649 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قناعت و زهد صوفی و پرهیز از رنج می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «می‌دانی صوفی برای چه بسیار (غذا) می‌خورد؟» «زیرا (به دلیل زهدش) در روزها فقط یک بار می‌خورد (پس همان یک بار را زیاد می‌خورد).» سپس به دعوت به لذت بردن از زیبایی‌ها و رهایی از غم اشاره می‌کند: «بگذار که تا این گل و گلزار را بخورد (از لذایذ مشروع زندگی بهره ببرد)،» «تا کی مانند شتران از غم خار بخورد؟ (و در رنج و سختی بماند).» این رباعی، بیانگر نوعی رویکرد به زهد که افراط در آن را نکوهش می‌کند و دعوت به اعتدال در بهره‌مندی از نعمت‌های الهی و پرهیز از تحمل رنج بیهوده.