رباعی شماره 648 از دیوان شمس مولانا

دامان جلال تو ز دستم نشود

سودای تو از دماغ مستم نشود

گوئیکه مرا چنانکه هستی بنمای

گر بنمایم چنانکه هستم نشود

تفسیر رباعی 648 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دلبستگی عاشق به معشوق و دشواری درک حقیقت او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دامان جلال تو (ای معشوق) از دست من رها نمی‌شود (به تو دلبسته‌ام)،» «عشق تو از دماغ مست من (ذهن من) بیرون نمی‌رود.» سپس به درخواست نمایش حقیقت و عدم امکان آن اشاره می‌کند: «می‌گویی که “مرا آن‌گونه که هستی نشان بده”،» «(اما) اگر آن‌گونه که هستم (در عظمت الهی خود) نشان دهم، (برای تو قابل درک) نخواهد بود.» این رباعی، بیانگر شدت عشق و دلبستگی عاشق به معشوق الهی، و نشان‌دهنده‌ی دشواری درک عظمت و حقیقت مطلق حق تعالی که فراتر از ادراک محدود انسان است.