رباعی شماره 647 از دیوان شمس مولانا

خون دل عاشقان چو جیحون گردد

عاشق چو کفی بر سر آن خون گردد

جسم تو چو آسیا و آبش عشق است

چون آب نباشد آسیا چون گردد

تفسیر رباعی 647 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر ویرانگر و در عین حال حیاتی عشق بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «خون دل عاشقان مانند رود جیحون شود (فراوان و جاری گردد)،» «و عاشق (خود) چون کفی (ناچیز) بر سر آن خون (خود) شود.» سپس به وابستگی جسم به عشق اشاره می‌کند: «جسم تو مانند آسیاب است و آب آن، عشق است،» «چون آب (عشق) نباشد، آسیاب چگونه بچرخد؟ (جسم نمی‌تواند بدون عشق حیات داشته باشد).» این رباعی، بیانگر رنج و فداکاری عاشق در مسیر عشق که تا مرز فنا پیش می‌رود، و نشان‌دهنده‌ی وابستگی حیاتی جسم و وجود انسان به عشق الهی که محرک و نیروی اصلی زندگی است.