رباعی شماره 642 از دیوان شمس مولانا

خواهم گردی که از هوای تو رسد

باشد که به دیده خاک پای تو رسد

جانم ز جفا خرم و خندان باشد

زیرا ز جفا بوی وفای تو رسد

تفسیر رباعی 642 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به طلب غبار کوی معشوق و شادی از جفای او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «می‌خواهم غباری (ناچیز) که از هوای تو (کوی تو) برسد،» «باشد که به دیده‌ی (منتظر) من، خاک پای تو (با ارزش) برسد.» سپس به شادی از جفای معشوق اشاره می‌کند: «جان من از جفا (و بی‌مهری) تو، شاد و خندان باشد،» «زیرا از جفای (ظاهری) تو، بوی وفای تو می‌رسد (می‌فهمم که در باطن باوفایی).» این رباعی، بیانگر نهایت فروتنی و عشق عاشق به معشوق که حتی غبار کوی او را نیز با ارزش می‌داند، و نشان‌دهنده‌ی درک عمیق عاشق از جفای معشوق به عنوان نشانه‌ای از وفای باطنی.