رباعی شماره 641 از دیوان شمس مولانا

خوابم ز خیال روی تو پشت بداد

وز تو ز خیال تو همی خواهم داد

خوابم بشد ودست بدامان تو زد

خوابم خود مرد چون خیال تو بزاد

تفسیر رباعی 641 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر خیال معشوق بر خواب عاشق و چیرگی عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «خوابم از (شدت) خیال روی تو، پشت کرد (و از من رفت)،» «و از تو، از خیال تو، (به همین دلیل) می‌خواهم که (خواب را) به من پس دهی.» سپس به فنای خواب در برابر خیال معشوق اشاره می‌کند: «خوابم رفت و دست به دامن تو (خیال تو) زد،» «خود خوابم مُرد، چون خیال تو متولد شد (و جای آن را گرفت).» این رباعی، بیانگر قدرت خیال معشوق در سلب آرامش و خواب از عاشق، و نشان‌دهنده‌ی چیرگی کامل خیال معشوق بر وجود عاشق که دیگر جایی برای خواب نمی‌گذارد.