رباعی شماره 640 از دیوان شمس مولانا

خاموش مراز گفت و گفتار تو کرد

بیکار مرا حلاوت کار تو کرد

بگریختم از دام تو در خانهٔ دل

دل دام شد و مرا گرفتار تو کرد

تفسیر رباعی 640 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر معشوق در خاموشی، بیکاری و گرفتاری عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «خاموشی (و سکوت) مرا از سخن گفتن و حرف زدن تو کرد (یعنی تو باعث سکوت من شدی)،» «شیرینی کار تو (عشق تو) مرا بیکار کرد (از هر کار دیگری بازداشتم).» «از دام تو (عشق تو) به خانه‌ی دل گریختم،» «(اما) دل (خودم) دام شد و مرا گرفتار تو کرد (نتوانستم از تو بگریزم).» این رباعی، بیانگر تأثیر عمیق معشوق بر وجود عاشق که او را از گفتار و عمل بازمی‌دارد، و نشان‌دهنده‌ی اسارت عاشق در دام عشق حتی در پناهگاه دل خود.