رباعی شماره 638 از دیوان شمس مولانا

حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد

خود چیست به جز عشق که آنرا نگرد

بیزار شوم ز چشم در روز اجل

گر عشق رها کند که جانرا نگرد

تفسیر رباعی 638 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فراگیری عشق در تمام هستی و پایداری آن تا دم مرگ می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «حاشا (هرگز) که دل از (نگاه کردن به) عشق جهان باز نگردد،» «خود چه چیزی جز عشق است که به آن نگاه نمی‌کند (همه چیز تجلی عشق است).» «در روز مرگ، از چشم (خود) بیزار می‌شوم،» «اگر عشق رها کند که (آن چشم) جان را نگاه نکند (یعنی چشم تا دم مرگ به عشق می‌نگرد).» این رباعی، بیانگر عمومیت و فراگیری عشق در تمام هستی و نأکید بر نگاه عاشقانه به جهان و جان، و نشان‌دهنده‌ی پایداری و ثبات عشق در وجود عاشق حتی تا آخرین لحظه‌ی حیات.