چون زیر افکند در عراق آمیزد
دل عقل کند رها ز تن بگریزد
من آتشم و چو درد می برخیزم
هر آتش را که درد میبرخیزد
این رباعی به حال و هوای عاشق در مستی و رهایی از قید عقل و جسم میپردازد. مولانا میفرماید: «وقتی (عاشق) نغمهی “زیر” (یکی از اصطلاحات موسیقی) را در مقام عراق (موسیقی) آمیخته کند (و مست شود)،» «دل عقل را رها میکند و از تن میگریزد (و به عالم معنا میرود).» «من آتشم و وقتی (از شور) به درد (و جوش و خروش) میآیم،» «هر آتشی (هر کس که شور و حرارتی دارد) نیز با من به درد (و هیجان) میآید (و شعلهور میشود).» این رباعی، بیانگر خروج عاشق از قید عقل و جسم در اثر شور عشق و موسیقی، و نشاندهندهی سرایت این شور و حرارت به دیگران که اهل درد و شور باشند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی