رباعی شماره 631 از دیوان شمس مولانا

چون دیده برفت توتیای تو چه سود

چون دل همه گشت خون وفای تو چه سود

چون جان و جگر سوخت تمام از غم تو

آنگاه سخنان جانفزای تو چه سود

تفسیر رباعی 631 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عتاب عاشق به معشوق به دلیل تأخیر در وصال و از دست رفتن زمان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «وقتی که چشم (از انتظارت) رفت (نابینا شد یا مرد)، سرمه‌ی تو (که برای بهبود چشم است) چه سودی دارد؟» «وقتی که دل از عشقت همه‌اش خون شد (و مرد)، وفاداری تو (بعد از آن) چه سودی دارد؟» «وقتی که جان و جگر از غم تو کاملاً سوخت،» «آن وقت سخنان جان‌افزای تو چه سودی دارد؟ (چون دیگر جانی برای افزودن نیست).» این رباعی، بیانگر رنج و اندوه عمیق عاشق از فراق و تأخیر معشوق، و حس ناامیدی و بی‌فایدگی از الطاف معشوق پس از مرگ یا فنای کامل عاشق.