رباعی شماره 630 از دیوان شمس مولانا

چون دیده بر آن عارض چون سیم افتاد

جان در لب تو چو دیدهٔ میم افتاد

نمرود صفت ز دیدگان رفت دلم

در آتش سودای براهیم افتاد

تفسیر رباعی 630 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت جمال معشوق و فنای عاشق در عشق او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هنگامی که چشم (عاشق) بر آن چهره‌ی چون نقره (درخشان معشوق) افتاد،» «جان در لب تو (به عنوان لب معشوق، نماد حیات) مانند چشم حرف “میم” (که بسته است) افتاد (یعنی در حال جان دادن و فانی شدن است).» سپس به فنای دل در عشق معشوق اشاره می‌کند: «دل من، مانند نمرود، از دیدگانم رفت (بی‌خود شد)،» «و در آتش عشق ابراهیم (معشوق، مانند آتش ابراهیم که گلستان شد) افتاد (و فنا شد).» این رباعی، بیانگر تأثیر خیره‌کننده‌ی جمال معشوق که عاشق را تا مرز فنا می‌کشاند، و نشان‌دهنده‌ی فنای دل عاشق در آتش عشق الهی که برای او نه تنها سوزاننده نیست، بلکه همچون گلستان آرامش‌بخش است.