رباعی شماره 629 از دیوان شمس مولانا

چون خمر تو در ساغر ما در ریزند

پنهان شدگان این جهان برخیزند

هم امت پرهیز ز ما پرهیزند

هم اهل خرابات ز ما بگریزند

تفسیر رباعی 629 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر سهمگین و فراگیر شراب عشق الهی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هنگامی که شراب تو (شراب عشق الهی) را در جام ما بریزند،» «پنهان شدگان این جهان (اهل غفلت) نیز برمی‌خیزند (و از مستی آن بیدار می‌شوند).» سپس به اثرات عجیب و متضاد این مستی اشاره می‌کند: «هم امت پرهیزکار از ما پرهیز می‌کنند (زیرا ما از حد گذشته‌ایم)،» «و هم اهل خرابات (مستان عادی) از ما می‌گریزند (زیرا مستی ما فراتر از مستی آنهاست).» این رباعی، بیانگر قدرت تحول‌آفرین و نامتعارف عشق الهی که هم اهل ظاهر و هم اهل باطن (از نوع عادی) را از عاشق می‌رماند، زیرا او را به حالتی فراتر از درک آن‌ها می‌رساند.