جانم ز هواهای تو یادی دارد
بیرون ز مرادها مرادی دارد
بر باد دهم خویش در این بادهٔ عشق
کاین باده ز سودای تو بادی دارد
این رباعی به شوق جان به معشوق و فداکاری عاشق در راه عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «جان من از هوسها و آرزوهای تو (ای معشوق) یادی دارد (و به آنها مشغول است)،» «(و) بیرون از مرادها (خواستههای مادی)، مرادی (خواستهای معنوی) دارد.» سپس به فداکاری در راه عشق اشاره میکند: «خود را در این شراب عشق (تو) بر باد میدهم (فانی میکنم)،» «زیرا این شراب از شور و شوق تو، بادی (و سرمستی) دارد.» این رباعی، بیانگر اشتیاق درونی جان به معشوق و بیمیلی به خواستههای دنیوی، و نشاندهندهی آمادگی کامل عاشق برای فداکاری و فنا در راه عشق معشوق که خود سرچشمهی مستی و شور است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی