رباعی شماره 610 از دیوان شمس مولانا

جامی که بگیرم میش انوار بود

بینی که بگویم همه اسرار بود

در هر طرفی که بنگرد دیدهٔ من

بی‌پرده مرا ضیاء دلدار بود

تفسیر رباعی 610 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تجلی انوار الهی در جام عشق و شهود بی‌پرده‌ی معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «جامی که (در دست) بگیرم، شرابش انوار الهی خواهد بود،» «(و) می‌بینی که (وقتی سخن می‌گویم)، همه‌ی اسرار (الهی) خواهد بود (که از من آشکار می‌شود).» سپس به شهود دائمی معشوق اشاره می‌کند: «در هر سمتی که دیده‌ی من نگاه کند،» «برای من (بی‌پرده) نور دلدار (معشوق) آشکار است.» این رباعی، بیانگر حالت فنای عاشق در انوار الهی که شراب او را نور الهی و سخنش را اسرار حق می‌سازد، و نشان‌دهنده‌ی شهود دائمی و بی‌پرده‌ی معشوق در تمام جهت‌ها.