رباعی شماره 607 از دیوان شمس مولانا

تو جانی و هر زنده غم جان بکشد

هر کان دارد منت آن بکشد

هرجان که چو کارد با تو در بند زر است

گر تیغ زنی از بن دندان بکشد

تفسیر رباعی 607 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به مقام معشوق به عنوان جان و تسلیم کامل عاشق در برابر او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تو (معشوق) جان (هستی) و هر زنده‌ای غم جان خود را می‌کشد (و به جان خود اهمیت می‌دهد)،» «هر کانی (معدنی) که وجود دارد، منت آن (جوهر) را می‌کشد (که از آن بیرون بیاید).» سپس به وفاداری و تسلیم عاشق زرپرست اشاره می‌کند: «هر جانی که مانند کارد (برنده) با تو در بند زر است (شیفته‌ی زیبایی توست)،» «اگر تیغ زنی (و او را بکشی)، از ریشه‌ی دندان (با تمام وجود) آن را می‌کشد (و تسلیم فرمان توست).» این رباعی، بیانگر اهمیت و مقام والای معشوق به عنوان منشأ حیات و نهایت تسلیم و فداکاری عاشق حتی تا سر حد جان دادن در برابر او، چه از سر عشق و چه از سر زرپرستی.