تا در دل من عشق تو اندوخته شد
جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد
عقل و سبق و کتاب بر طاق نهاد
شعر و غزل دوبیتی آموخته شد
این رباعی به تأثیر دگرگونکنندهی عشق و رهایی از علم ظاهری میپردازد. مولانا میفرماید: «از وقتی که عشق تو (ای معشوق) در دل من ذخیره شد،» «جز عشق تو، هرچه داشتم سوخته شد (و از بین رفت).» سپس به کنار گذاشتن دانش ظاهری اشاره میکند: «(و در نتیجهی این عشق)، عقل و درس و کتاب را کنار گذاشت،» «(و تنها) شعر و غزل و دوبیتی را آموخت (که زبان عشق است).» این رباعی، بیانگر قدرت فراگیر عشق در فنا کردن تمام تعلقات و دانشهای ظاهری و گرایش عاشق به زبان هنر (شعر و غزل) برای بیان حقایق عشقی، که زبان عقل از درک آن ناتوان است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی