تا بنده ز خود فانی مطلق نشود
توحید به نزد او محقق نشود
توحید حلول نیست نابودن تست
ورنه به گزاف باطلی حق نشود
این رباعی به شرط حقیقی شدن توحید و نفی حلول میپردازد. مولانا میفرماید: «تا بنده (انسان) از خود (و نفسانیات خود) کاملاً فانی نشود،» «توحید (یگانگی با خدا) نزد او محقق نمیشود (و به آن نمیرسد).» سپس به تعریف توحید و نفی حلول اشاره میکند: «توحید، حلول (فرو رفتن خدا در انسان) نیست، بلکه نابود شدن تو (فنای تو در خدا) است،» «وگرنه به باطل و بیهوده، (چیزی) باطل، حق نمیشود.» این رباعی، بیانگر لزوم فنای نفس برای رسیدن به مقام توحید و نأکید بر این که توحید به معنای محو شدن بنده در ذات الهی است، نه حلول خدا در بنده.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی