رباعی شماره 593 از دیوان شمس مولانا

پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد

جان و دل عاشقان ز تو شادان باد

آنکس که ترا بیند و شادی نکند

سر زیر و سیه گلیم و سرگردان باد

تفسیر رباعی 593 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دعای خیر برای معشوق و نفرین بر کسانی که از دیدن او شاد نمی‌شوند می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «همیشه سرت (وجودت) سبز و لبانت خندان باد!» «جان و دل عاشقان از تو (ای معشوق) شاد باد!» سپس به نفرین بر بی‌خبران از زیبایی معشوق اشاره می‌کند: «آن کسی که تو را ببیند و شاد نشود،» «سرش پایین، گلیمش سیاه و سرگردان باد!» این رباعی، بیانگر آرزوی شادی و سرسبزی همیشگی برای معشوق و شدت اشتیاق عاشق به او، تا حدی که بر کسانی که از جمال او شاد نمی‌شوند، نفرین می‌کند.