رباعی شماره 589 از دیوان شمس مولانا

بی‌زارم از آن لعل که پیروزه بود

بی‌زارم از آن عشق که سه روزه بود

بی‌زارم از آن ملک که دریوزه بود

بی‌زارم از آن عید که در روزه بود

تفسیر رباعی 589 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به انتقاد از ناپایداری و بی‌ارزشی امور مادی و عشق‌های ناپایدار می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از آن لعل (سنگ قیمتی) که (رنگ) پیروزه‌ای داشت (و بی‌ارزش بود)، بیزارم،» «از آن عشقی که (فقط) سه روز (ناپایدار) بود، بیزارم.» سپس به بیزاری از ملک دنیوی و عید بدون شادی اشاره می‌کند: «از آن پادشاهی که (تنها) گدایی (و نیاز) بود، بیزارم،» «از آن عیدی که در حال روزه (و غم) بود، بیزارم (عیدی که شادی نداشت).» این رباعی، بیانگر بیزاری از هرگونه ناپایداری و ارزش‌های ظاهری و بی‌دوام، و تأکید بر ارزش عشق حقیقی و ابدی که از هرگونه ناتمامی و نقص مبراست.