رباعی شماره 585 از دیوان شمس مولانا

بیت و غزل و شعر مرا آب ببرد

رختی که نداشتیم سیلاب ببرد

نیک و بد زهد و پارسائیرا

مهتاب بداد و باز مهتاب ببرد

تفسیر رباعی 585 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای امور ظاهری و عدم پایداری آن‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «شعر و غزل و بیت مرا، آب (بی‌توجهی) برد (و بی‌ارزش کرد)،» «(همچنان که) رختی را که نداشتیم، سیلاب برد (آنچه نداشتیم هم از بین رفت).» سپس به ناپایداری زهد و پارسایی ظاهری اشاره می‌کند: «نیک و بد زهد و پرهیزگاری (ظاهری) را،» «مهتاب داد و باز مهتاب برد (همانطور که نور ماه می‌آید و می‌رود، این زهد نیز ناپایدار است).» این رباعی، بیانگر عدم پایداری امور دنیوی و ظاهری، حتی زهد و پارسایی که فاقد عمق باطنی باشد، و نشان‌دهنده‌ی بی‌ارزشی آنچه با حقیقت پیوند ندارد.