رباعی شماره 581 از دیوان شمس مولانا

بویت آمد گریز را روی نماند

پرهیز و گریز جز بدانسوی نماند

از بوی تو رنگ و بوی مامید زدند

تا کار چنان شد که ز ما بوی نماند

تفسیر رباعی 581 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت بی‌اختیارکننده‌ی بوی معشوق و فنای عاشق در او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(هنگامی که) بوی تو (ای معشوق) به مشامم رسید، راه فرار و گریز برایم باقی نماند،» «(و) پرهیز (از تو) و گریز (به جایی دیگر)، جز به سوی تو باقی نماند (و راهی جز تسلیم به تو نیست).» سپس به محو شدن عاشق در معشوق اشاره می‌کند: «از بوی تو، رنگ و بوی ما (هستی ما) از بین رفت،» «تا کار به جایی رسید که از ما (حتی) بویی هم باقی نماند (و کاملاً در تو فانی شدیم).» این رباعی، بیانگر قدرت مسخ‌کننده و فناساز بوی معشوق که عاشق را بی‌اختیار به سوی خود می‌کشد و او را تا مرحله‌ی محو شدن کامل در خود پیش می‌برد.