رباعی شماره 571 از دیوان شمس مولانا

بر خاک نظر کند چو بر ما گذرد

تا چهرهٔ ما به خاک ره رشک برد

به زان نبود که پیش او خاک شویم

تا بو که بدین طریق در ما نگرد

تفسیر رباعی 571 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نهایت تواضع عاشق در برابر معشوق و امید به نگاه او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(معشوق) وقتی از کنار ما می‌گذرد، به خاک (زمین) نگاه می‌کند،» «تا چهره‌ی ما (عاشقان) به خاک راه حسادت برد (زیرا معشوق به خاک نگاه می‌کند نه به ما).» سپس به پیشنهاد فنا برای جلب توجه معشوق اشاره می‌کند: «بهتر از این نباشد که در برابر او (مانند) خاک شویم،» «تا شاید از این طریق، به ما نگاه کند.» این رباعی، بیانگر اوج تواضع و کوچکی عاشق در برابر معشوق و امید او به جلب نگاه معشوق، حتی با فنای خود و تبدیل شدن به خاک.