رباعی شماره 562 از دیوان شمس مولانا

این عشق به جانب دلیران گردد

آهو است که او بابت شیران گردد

این خانهٔ عشق از امل معمور است

می‌پنداری که بیتو ویران گردد

تفسیر رباعی 562 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جذب دلیران به سوی عشق و امیدواری به بقای عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «این عشق (الهی)، به سوی دلیران و شجاعان می‌رود (و آن‌ها را جذب می‌کند)،» «(آن) آهویی است که او (خود) سهم شیران می‌شود (یعنی به دلیران می‌رسد).» سپس به جاودانگی خانه‌ی عشق اشاره می‌کند: «این خانه‌ی عشق، از امید و آرزو آباد است،» «(تو) گمان می‌کنی که بدون تو (ای معشوق)، ویران می‌شود؟ (خیر، عشق همیشه پابرجاست).» این رباعی، بیانگر جذب افراد شجاع و اهل دل به سوی عشق و نشان‌دهنده‌ی جاودانگی و پایداری خانه‌ی عشق الهی که به حضور یک فرد وابسته نیست.