رباعی شماره 552 از دیوان شمس مولانا

ای عشق توم ان عذابی لشدید

ای عاشق تو به زخم تیغ تو شهید

شب آمد و جمله خلق را خواب ببرد

کو خواب من ای جان مگرش گرگ درید

تفسیر رباعی 552 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عذاب شدید عشق و بی‌قراری عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای عشق! تو برای من عذابی سخت و شدید هستی،» «ای عاشق تو (هر کس که عاشق تو شد)، به زخم تیغ تو شهید است (در راه تو فنا می‌شود).» سپس به بی‌خوابی عاشق اشاره می‌کند: «شب فرا رسید و خواب را از تمام مردم ربود،» «(اما) خواب من کجاست ای جان؟ مگر گرگ آن را درید؟ (خواب من از دست رفته است).» این رباعی، بیانگر رنج و عذاب طاقت‌فرسای عشق که عاشق را به مقام شهادت و فنا می‌رساند، و نشان‌دهنده‌ی بی‌قراری و بی‌خوابی عاشق که در مقابل آرامش دیگران، از نعمت خواب محروم است.