رباعی شماره 549 از دیوان شمس مولانا

ای روز برآ که ذره‌ها رقص کنند

آن کس که از او چرخ و هوا رقص کنند

جانها ز خوشی بی‌سر و پا رقص کنند

در گوش تو گویم که کجا رقص کنند

تفسیر رباعی 549 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به انتظار طلوع روز وصال و رقص سماع‌گونه‌ی هستی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای روز! طلوع کن تا ذره‌ها (تمام موجودات) به رقص درآیند،» «آن کسی (معشوقی) که از او، آسمان و هوا به رقص درمی‌آیند (همه هستی از او متأثر است).» سپس به رقص بی‌قید و شرط جان‌ها اشاره می‌کند: «جان‌ها از خوشی و سرور، بی‌سر و پا (بی‌اختیار) به رقص درمی‌آیند،» «(اگر می‌خواهی بدانی)، در گوش تو می‌گویم که (در عالم غیب و حضور معشوق) کجا رقص می‌کنند.» این رباعی، بیانگر انتظار روز موعود وصال و جلوه‌گری معشوق که تمام ذرات هستی را به رقص و سماع می‌آورد.