ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
جز بر در نیستی وصالت ندهند
وانگاه در آن هوا که مرغان ویند
تا با پر و بالی پر و بالت ندهند
این رباعی به عدم راهیابی به حق با علم ظاهری و لزوم فنا در راه او میپردازد. مولانا میفرماید: «ای دل! این راه (عرفان) را با بحث و جدل (علم ظاهری) به تو نمیدهند،» «جز بر در نیستی و فنا (در خود)، وصالت را نمیدهند.» سپس به شرط پرواز در عالم حق اشاره میکند: «و آنگاه در آن هوایی که مرغان (حق) هستند،» «تا با (تمام) پر و بال خودت (یعنی هستی و تواناییات) بروی، (پرواز به تو اجازه نمیدهند تا پر و بال دیگری) به تو بدهند (تا با آن پرواز کنی).» این رباعی، بیانگر لزوم فنای از خود در راه حق و ناتوانی علم ظاهری در رسیدن به آن، و نشاندهندهی این که پرواز حقیقی در عالم قدس با بال و پر الهی ممکن است نه با بال و پر مادی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی