رباعی شماره 508 از دیوان شمس مولانا

از آتش عشق سردها گرم شود

وز تابش عشق سنگها نرم شود

ای دوست گناه عاشقان سخت مگیر

کز بادهٔ عشق مرد بی‌شرم شود

تفسیر رباعی 508 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت دگرگون‌کننده‌ی عشق و عذر عاشقان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از آتش عشق، (قلب‌های) سرد، گرم و پرشور می‌شوند،» «و از تابش عشق، (دل‌های) سنگین، نرم و منعطف می‌شوند.» سپس خطاب به معشوق می‌گوید: «ای دوست، گناه عاشقان را سخت نگیر،» «زیرا از باده‌ی عشق، انسان بی‌شرم (از قید و حیا) می‌شود (و رفتارهای متعارف را کنار می‌گذارد).» این رباعی، بیانگر قدرت بی‌نظیر عشق در تغییر و تحول دل‌ها و طلب بخشش برای عاشقان که به دلیل شدت عشق، از قیدهای اجتماعی رها شده و رفتارهای غیرعادی از خود نشان می‌دهند.