آن یار که از طبیب دل برباید
او را دارو طبیب چون فرمایند
یک ذره ز حسن خویش اگر بنماید
والله که طبیب را طبیبی باید
این رباعی به قدرت بینظیر معشوق و عجز طبیب در برابر او میپردازد. مولانا میفرماید: «آن یاری (معشوقی) که دل را از (حتی) طبیب میرباید (و به خود مشغول میسازد)،» «(دیگر) چگونه میتوان او را (با دارو و درمان) به طبیب بازگرداند؟» سپس به عظمت جمال معشوق اشاره میکند: «اگر یک ذره از زیبایی خود را نشان دهد،» «به خدا قسم که خود طبیب را نیز طبیبی لازم آید (او نیز دیوانه و بیمار عشق او میشود).» این رباعی، بیانگر قدرت فراگیر و مسحورکنندهی جمال معشوق حقیقی که حتی طبیبان را نیز درگیر خود میکند و آنها نیز در برابر او ناتوانند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی