رباعی شماره 500 از دیوان شمس مولانا

آن یار که از طبیب دل برباید

او را دارو طبیب چون فرمایند

یک ذره ز حسن خویش اگر بنماید

والله که طبیب را طبیبی باید

تفسیر رباعی 500 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت بی‌نظیر معشوق و عجز طبیب در برابر او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن یاری (معشوقی) که دل را از (حتی) طبیب می‌رباید (و به خود مشغول می‌سازد)،» «(دیگر) چگونه می‌توان او را (با دارو و درمان) به طبیب بازگرداند؟» سپس به عظمت جمال معشوق اشاره می‌کند: «اگر یک ذره از زیبایی خود را نشان دهد،» «به خدا قسم که خود طبیب را نیز طبیبی لازم آید (او نیز دیوانه و بیمار عشق او می‌شود).» این رباعی، بیانگر قدرت فراگیر و مسحورکننده‌ی جمال معشوق حقیقی که حتی طبیبان را نیز درگیر خود می‌کند و آن‌ها نیز در برابر او ناتوانند.