آنها که بتش خزان سوختهاند
وز لطف بهار چشمشان دوختهاند
اکنون همه را خلعت تو دوختهاند
شیوهگری و غنج درآموختهاند
این رباعی به تأثیر معشوق بر دگرگونی عاشقان و زیبایی آنها میپردازد. مولانا میفرماید: «آنها (عاشقانی) که بت خود (نفس یا معشوقان مجازی) را در خزان (فنا و شکست) سوزاندهاند،» «و از لطف بهار (لطف معشوق)، چشمشان دوخته شده (تنها به معشوق نظر دارند).» سپس به جلوهگری این عاشقان اشاره میکند: «اکنون همهی آنها (عاشقان)، خلعت و جامهی (زیبایی) تو را دوختهاند (و از جمال تو برخوردارند)،» «(و) شیوهگری و ناز و غنج (جذبهی عاشقی) را از تو آموختهاند.» این رباعی، بیانگر دگرگونی عاشقان واقعی که با کنار گذاشتن تعلقات مادی، از لطف معشوق بهرهمند شده و خود جلوهای از جمال او میشوند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی