رباعی شماره 494 از دیوان شمس مولانا

آن وسوسه‌ای که شرمها را ببرد

آن داهیه‌ای که بندها را بدرد

چون سیر برهنه گردد از رسم جهان

در عشق جهان را به پیازی نخرد

تفسیر رباعی 494 از دیوان شمس مولانا

مولانا در این رباعی به قدرت عشق در رهایی از قیدها و بی‌ارزش شدن دنیا می‌پردازد. او می‌گوید: «آن وسوسه (الهی عشق) که شرم‌ها (و حیاهای دنیوی) را از بین می‌برد،» «آن نیرنگ (و جذبه‌ی) عظیم که تمام بندها (و تعلقات) را می‌درد (و از بین می‌برد).» سپس به بی‌اعتنایی عاشق به دنیا اشاره می‌کند: «هنگامی که (عاشق) به طور کامل از رسوم و قیود جهان برهنه (و رها) شود،» «در عشق، دنیا را به پیاز (چیزی بی‌ارزش) هم نمی‌خرد (یعنی هیچ ارزشی برای دنیا قائل نیست).» این رباعی، بیانگر قدرت تحول‌آفرین عشق حقیقی که انسان را از تمام قیدهای مادی و اجتماعی رها کرده و او را به مقام بی‌اعتنایی کامل به دنیا می‌رساند.