رباعی شماره 492 از دیوان شمس مولانا

آن لحظه که از پیرهنت بوی رسد

من خود چه کسم چرخ و فلک جامه درد

آن پیرهن یوسف خوشبوی کجاست

کامروز ز پیراهن تو بوی برد

تفسیر رباعی 492 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر عمیق و جهانی بوی معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن لحظه که از پیراهن تو (ای معشوق) بویی (عطری) برسد،» «من خود چه هستم؟ (ناچیزم) چرخ و فلک هم جامه‌ی خود را (از شدت وجد) پاره می‌کنند!» سپس به برتری بوی معشوق بر بوی یوسف اشاره می‌کند: «آن پیراهن خوش‌بوی یوسف کجاست،» «که امروز از پیراهن تو بویی (حیات‌بخش و شگفت‌انگیز) ببرد؟ (یعنی بوی تو از بوی یوسف نیز برتر است).» این رباعی، بیانگر قدرت فراگیر و حیات‌بخش بوی معشوق که نه تنها عاشق را به وجد می‌آورد، بلکه تمام عالم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و از هر بوی خوش دیگری برتر است.